Baþtan buraya kadar arz etmeye çalýþtýðým hakikat þudur: Dünden bugüne, bugünden yarýna bir kýsým ilmî mahfillerde, bazý ilim adamlarýnýn kitaplarýnda, onlarýn aðýzlarýnda ne ölçüde ihtimamla dolaþýrsa dolaþsýn, evrim teorisini teyit edecek saðlam bir mesnet, saðlam bir delil yoktur.

Ã�nsaný maymuna baðlayacak müstahâseler (fosiller) bulunamamýþtýr. Bir kýsým fosillerde sahtekârlýklar yapýlmýþ, bir kýsým fosilleri de farklý yerlerden derleyip toparlamýþlar, eksik kýsýmlarýný da hayallerine göre monte etmiþlerdir. Genetik, bu iþi reddetmektedir.

DNA'nýn muhteþem bir ilim ve kudret gerektiren yapýsý, her türlü tesadüfü ve þuursuz müdahaleleri tamamen ihtimal dýþý býrakmaktadýr. Ã�imdiye kadar delil diye ileri sürülen þeyler, ya yine birer faraziyeden veya çok zorlamalý tevillerden ibarettir ve teorideki bütün boþluklar, hayalî kurgularla doldurulmaktadýr. Bir kýsým benzerliklerden yola çýkýlarak ileri sürülen iddialar ise, varlýklarda yapýyý öne alýp, fonksiyonlarýna, hayattaki vazifelerine bakmadan yapýlan deðerlendirmelerdir ve hiçbiri delil olucu mahiyette deðildir.

Ã�emsettin Günaltay, Felsefe-i Ûlâ'nýn, Hegel'i tenkit bahsinde, Hegel'in bu husustaki nokta-i nazarýný çok haklý olarak eleþtirir ve alaycý bir tavýrla, Hegel, denizlerin dibinde birbiri peþi sýra gelen 20 nesilden bahsetmektedir. Zavallý, sanki onlarla beraber yaþamýþ gibi adlarýný söylemekte, þekilleri mevzuunda bile fikir beyan etmektedir" der.

Evrim nazariyecileri, hayata geçiþi izah edemedikleri için, baþtan beri tesadüfe ve kendi kendine oluþa sarýlmaktadýrlar. Ã�ddialarýna göre, ilk atmosferimizde bol amonyak, metan, su buharý ve hidrojen vardý. Bunlar, yýldýrýmlarla ve volkanik patlamalarla geliþigüzel çýkan enerji boþalmalarý sayesinde birbirleriyle reaksiyona girerek, aminoasitleri meydana getirdiler. Aminoasitler de, zamanla tasaffiye maruz kalarak, proteinler haline geldi ve bu protein molekülleri denizlere aktý. Derken, bataklýklarda solucan þeklinde ilk canlýlar meydana çýktý.

Kâinatta büyük-küçük her varlýk öyle hassas bir mizan ve baþ döndürücü bir denge ile mevcudiyetini devam ettirmektedir ki, her þeyin yüzündeki hikmet, maslahat ve âhenk ibriþimlerinden müteþekkil bu genel vaziyeti görüp de Yaratýcýyý düþünmemek, düþünüp de Allah" dememek mümkün deðildir. Bu konuda, þurada-burada bir þeyler aramayý býrakarak, sadece kendi bünyemize bakmamýz bile yeterlidir.

Ã�öyle ki: Vücudumuzun bütün faaliyetleri, çok hassas ve birbirine baðlý hormon ve sinir mekanizmalarýyla ayarlanmýþ ve âhenkle iþleyen harika bir sistem arz etmektedir. Bütün organ, doku ve hücreler, kendilerine düþen vazifeyi hiç aksatmadan, apaçýk bir gâye ve maslahat istikametinde ve vücudun yapýsýna, umumi düzenine, hatta herhangi bir yerindeki iþleyiþe en ufak bir zarar vermeyecek bir âhenk ve mükemmellik içinde sürdürmektedirler. Basit bir saat dahi sanatkârsýz düþünülemeyeceðine göre, bir saatten milyonlarca defa daha kompleks insan vücudundaki hayatî faaliyetlerin zembereðini, çarklarýný, en uygun þekilde kurup-ayarlayan, faaliyet ve netice arasýndaki münasebetleri görüp-gözeten birinin bulunmayacaðýný düþünmek, düþünmeye karþý en büyük saygýsýzlýk olsa gerek.

Basitten mürekkebe (bileþik), kýymetsizden kýymetli olmaya doðru geliþe tekâmül diyoruz. Canlý varlýðýn menþei ve teþekkülü adýna bu manâda ortaya atýlan teoriye önce Darwinizm dendi; daha sonra ise, bir bohça gibi kat kat olan bir þeyin katlarýnýn peþi peþine açýlmasý ve içine doðru nüfuz edebilmek için bir þeyin üzerindeki perdeleri açma manâsýnda, Lâtince menþeli evolüsyon kelimesi kullanýlmaya baþlandý.

Günümüzde evolüsyon, günlük dilde geliþme, olgunlaþma, safha safha kemâle erme manâlarýnýn yanýsýra, sadece teknik ve dar manâda Darwinizm'i deðil, canlýlar âleminde iç ve dýþ tesirlerle ortaya çýkan mutasyon ve transformasyonlarý ifade etmek için de kullanýlmaktadýr. Bu sebeple, evolüsyon (tekâmül, evrim) kelimesiyle yeni ve eski bütün Darwinci fikirleri kast ediyoruz.