Müminin elinde olan, daima doðru yolu gösteren, izzet ve þeref kaynaðý bir kitap; önünde de mukteda-yý küll bir rehber olan Hz. Muhammed (s.a.v) vardýr. O, bu ikisiyle yeryüzünün en talihli insanýdýr. Dolayýsýyla yeryüzü hâkimiyetinin tek namzedi O’dur. Kur’ân mümine bunu öðretir, bunu talim eder. Ve Cenab-ý Hakk müminden hep bu neticeyi bekler.

Maddî ve manevî cihad, Ã�slâmî hayatýn en büyük müeyyidi ve müeyyidesidir. Müminlerin hayatýnda cihad ruhu söndüðü zaman, yavaþ yavaþ iman ve Ã�slâm aþký da söner. Etraflarýný çepeçevre fitne kývýlcýmlarý, hatta fitne alevleri sarar; fitneler de hep fitne doðurur ve neticede evleri, sokaklarý, çarþý ve pazarlarý hep birer mel’anet yuvasý haline gelir de, artýk onlar bu korkunç hadiseler karþýsýnda bile en ufak bir reaksiyon gösterme gayreti taþýmazlar.

Dünya hayatýnda herkese düþen bir vazife vardýr; hiçbir þeyin kararýnda kalmadýðý, servetlerin payimal olup ümranlarýn harabeye döndüðü ve insanlara ötede, ancak buradan gönderdiklerinin fayda vereceði þu dünyada herkes, kendi durumuna göre mutlaka bir þey yapmalý ve gitmeden ötelere bir þeyler göndermelidir. Ã�u kat’iyen bilinmelidir ki, ölümle herkesin amel defteri kapanacak ve herkes, yaptýðýyla kalacak, ancak, dinine, milletine, ýrzýna namu­su­na ve diðer korunmasý gereken þeylere zarar gelmesin diye kendini Allah yoluna adayanlarýn ve her þeyleriyle yüce Ã�slâm dâvâsýna hizmet edenlerin defterleri asla kapanmayacaktýr. Bir hadis-i þerif bunu ne güzel izah eder: “Ã�nsanýn ölmesiyle her ameli kesilir; ancak Allah yolunda mücahede edenin ameli, bundan müstesnadýr: Onun ameli, kýyamet gününe kadar nemalanýr, ve kabir fitne­sin­den de emin kýlýnýr.” [1] Çünkü o bir çýðýr açmýþtýr ve dola­yýsýyla, kendi­sin­den sonra o yolu takip edenlerin hasenatýnýn bir misli ona da yazýlacaktýr. Hem o, kabrin fitnesinden ve dehþe­tin­den de emin ola­caktýr; zira o, gerçekten ölmemiþtir ki kabir azabýna düçar olsun. Sadece cismaniyeti itibariyle yer deðiþtirmiþ; geride býraktýklarýyla da hâlâ insanlarýn gönlünde yaþamaktadýr.