Kalbin Zümrüt Tepeleri ama, önce, Ã�ehristânî'nin "Milel ve Nihal"i, Gazâlî'nin "Tehâfütü'l-Felâsife"si, Mustafa Sabri Bey'in "Mevkýfu'l-Akli ve'l-Ã�lmi ve'l-Âlem"i, Günaltay'ýn "Felsefe-i Ûlâ"sý, Ali Arslan Bey'in "El-Ba's ve'l-Hulûd"u çerçevesinde, tasavvuftaki ruh telakkisine giriþ niteliðinde, aklýn gri yamaçlarýnda küçük bir gezintinin yararlý olacaðýný düþündüm. Ã�ayet konuya ve konunun arkasýndaki hakâike saygýsýzlýkta bulundu veya bâtýlý tasvirle saf ve temiz düþüncelerde bulantý hasýl etti isem Rabbim'den afv u maðfiret dilerim...

Ã�þin aslýna bakýlacak olursa, nefsin de insan mahiyetindeki diðer elemanlardan hemen hiçbir farký yoktur. Ã�nsan, ilk yaratýlýþýyla kendisine tevdî edilen bu elemanlarý, Yaratan’ýn belirlediði çerçevede ve yaratýlýþýn gayeleri istikametinde kullandýðý takdirde o vedîayý deðerler üstü deðere yükseltmiþ olur.

Nefis, zatýnda maddeden mücerred, ama iþ ve icraatýnda her zaman maddeye mukarin bir cevherdir ki, herhangi bir þeyin özü, esasý, kendi demektir. Onu; ruh, kalb, ceset, hevâ, heves ve þeytanýn insana nüfuz sistemi; hatta zaman zaman akýl yerinde de kullananlar olmuþtur. Ã�eriat örfünde nefis; þehvet, gazap, öfke, kin, nefret, hiddet... gibi hâl ve kuvvelerin esasý, merkezi, beden ve cismâniyet edalý kabil-i tahavvül ve terakki bir mekanizmadýr.

Bakma, göz atma, mülâhazaya alma, iltifat etme diyeceðimiz “nazar” kelimesiyle; yönelme, yakýnlýk duyma, iltifatta bulunma, sevme veya sevgi emâreleri izhar etme... mânâlarýna gelen “teveccüh” sözcüðü bir anlamda ayný þeyleri ifade ediyor gibi olsalar da, pek çok farklý yanlarý bulunduðu açýk, birleþtikleri noktalar da az deðil.